اینجا هیچ‌کس زبانِ مرا بلد نیست؛ نه صندوق‌دار، نه همسایه، نه حتی باران. اما هر شب رأسِ ساعت دو، تلویزیونِ خاموشِ گوشهٔ اتاق، فقط برای دو دقیقه روشن می‌شود. از میانِ برفک، قوری قل‌قل می‌کند، بوی نانِ تازه می‌آید، و زنی چای می‌ریزد و می‌گوید: «نوش جان.» دو دقیقه وقت دارم باور کنم جایم گرم است و همه‌چیز خوب است. بعد، تصویر می‌شکند و شهر دوباره سرد و بی‌زبان می‌شود. اینجا تنها چیزی که به ترجمه نیاز ندارد، همان برفک به زبانِ مادری است...